Over mij

Ik maak graag een veelvuldige lange afstandwandelingen waarbij ik alles wat ik nodig heb meedraag in een rugzak van maximaal 15 kg. Het hele jaar door loop ik in de weekenden en tijdens korte vakanties in en rond Nederland rond. Tijdens vakanties blijf ik altijd binnen Europa waarbij je grote kans hebt mij ergens zwervend in de Pyrineeen, Engeland of Schotland zwervend aan te treffen. Ik kan het mijn vrienden en familie moeilijk uitleggen waar mijn passie voor het wandelen vandaan komt. Wandelen is immers erg saai, zeker als je steeds weer terug gaat naar dezelfde gebieden. Ik kan dat alleen maar beamen, maar het is helaas niet anders. De mooiste wandeling die ik ken is de Penine Way dwars door de uitgestrekte kale glooiende vlaktes van noord-Engeland. Heerlijk de hele dag de ene voet voor de andere zetten terwijl het pad dat je morgen en overmorgen gaan moet al in de verte voor je uit ziet slingeren. Neen, je hebt gelijk ga maar niet met me mee.

De laatste 10 jaar heb ik helaas veel te weinig gewandeld. Het zat voortdurend in mijn kop, maar het kwam/komt er maar niet van. Ik heb maar één excuus: de opkomst van de pc en het internet. Ik was er laat bij, want ik zag (en zie) de informatisering van onze wereld als een alsoverheersende bedreiging van ons bestaan. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven en koos ik voor het pad "if you can't beat them join them". Ik heb de afgelopen 10 jaar dan ook een groot deel van mijn tijd (en beetje van die van mijn baas) besteedt aan het aanleren van alle technieken die iemand nodig heeft om nog een beetje controle over zijn leven te kunnen blijven houden. Is het gelukt ? Ik twijfel, ik loop nog steeds voortdurend achter de feiten aan. Maar ik heb in deze wereld (mischien wel voor het eerst) echt ervaren wat (een beetje) vrijheid is. En ik heb daarmee vooral geleerd dat je voor het verkrijgen van je vrijheid hard en gediciplineerd moet werken.

Ondertussen is de digitalisering van onze wereld tot alle hoeken van mijn broekzakken doorgedrongen. Met mijn mobiel en mijn gps in mijn zak en mijn mini-pc in mijn rugzak kan ik in principe hetzelfde blijven doen wat ik nu nog vanachter mijn buro doe. Het open-source project Openstreetmap intrigreert mij al enkele jaren mateloos, omdat het mijn beide passies wandelen en computers kan samenbrengen. Het idee is om me puur op het inventariseren van onverharde paden in wegen te gaan richten en te zorgen dat deze binnen een paar jaar allemaal in openstreetmap zijn opgenomen. Ik voorzie alweer een hoop gezucht en gesteun in mijn omgeving als dit plan naar buiten zal lekken. Wat is hier nou weer de lol van ? Ik weet het niet, het lijkt mij leuk. Maar mischien is het ook wel erg nuttig. Overharde wegen en paden en wegen ligggen er al honderden jaren en zijn in onbruik geraakt. Deze onverharde wegen en paden vormen echter het ware geraamte van ons land en niet die messcherpe verharde autowegen die ons land in saaie rechte blokken snijden. Het wordt hoog tijd dat Nederlanders zich weer eens om hun waardevolle landschap gaan bekommeren. En hoe kan dat beter dan te voet ?

Daarmee kom ik aan het derde mogelijke bestaansrecht van dit weblog. Ik ben er ondertussen van doordrongen dat onze maatschappij op het punt staat een